"To jest bowiem przednie zadanie Domu Modlitwy w Malince, jak każdego Domu Bożego, aby w nim Bóg przez Słowo swoje rozmawiał z ludem swoim, a lud, aby rozmawiał z Nim przez modlitwy i dziękczynienie. Życie religijne, które się tu krzewić będzie oparte ma być na niewzruszonym fundamencie Słowa Bożego, czysto i niesfałszowanie opowiadanego" – tak, według "Strażnicy"” z roku 1958, o zadaniach, jakie stały przed nowowybudowanym Domem Modlitwy w Wiśle Malince mówił ks. prob. Andrzej Wantuła w dniu jej poświęcenia 3 czerwca 1956 roku.
Kaplica w Malince powstała, by krzewić głębsze życie religijne w dolinie, ale powstała również dlatego, że to życie, oparte na fundamencie Bożego Słowa i zakorzenione w Bożej Miłości, istniało już wówczas w Malince od wielu lat. Prafianie, oprócz uczestniczenia w nabożeństwach w kościele w Centrum, spotykali się między innymi na godzinach biblijnych w domach, rozwijała się także służba odwiedzinowa. W domach odbywały się również lekcje religii dla dzieci(od 1957 roku nauka religii została wprowadzona do szkoły jako przedmiot nadobowiązkowy. Nauczanie religii objął ks. Adolf Frank. Lekcje odbywały się już wówczas w nowej kaplicy). Głód Bożego Słowa i społeczności z innymi wierzącymi zrodził w sercach Malinczan potrzebę wybudowania Domu Modlitwy.

Komunistyczne czasy z pewnością nie sprzyjały inwestycjom kościelnym, nie zniechęciło to jednak wierzących ludzi z Wisły do podjęcia się trudu związanego z budową kaplicy w Malince. Dzięki zabiegom ówczesnego pr oboszcza wiślańskiej parafii ks. Andrzeja Wantuły oraz zaangażowaniu i modlitwom zborowników, decyzja o przystąpieniu do budowy zapadła na posiedzeniu Rady Kościelnej 26 lipca 1953 roku, a uchwała ta została zatwierdzona przez Komitet Parafialny 25 października tego samego roku.

Pierwszy „kłopot” z budową dotyczył wyboru parceli. Ks. prob. A. Wantuła nazwał go „miłym kłopotem”, ponieważ znalazło się kilka chętnych rodzin, które bezpłatnie chciały ofiarować teren pod budowę kaplicy. Wybrano parcelę Andrzeja Sikory (nr 332) na Bochni (obecnie ul. Cieńkowska). Plac pod budowę wytyczono 13 listopada 1953. Budowę rozpoczęto wiosną 1954 roku. Rada Kościelna powołała ścisły Komitet, który zajął się organizacją i prowadzeniem budowy. W skład Komitetu weszli prezbiterzy z Malinki i Czarnego: Andrzej Sobol, który sprawował nadzór nad budową, Jan Cieślar, Rudolf Kowala, Adam Madzia, Jan Raszka oraz zborownicy: mistrz budowlany Jan Raszka, który prowadził roboty, Jan Czyż, Andrzej Sikora, Adam Suszka, Oskar Śliwka, Jerzy Szalbot. Jako ciekawostkę, podaje w swej książce „Coś niecoś o dolinie Wisła Malinka” ks. Bernard Schirmeisen, że przy budowie kaplicy użyto po raz pierwszy w Malince betoniarki, pomimo tego mistrz murarski Józef Gomola, nie dowierzając „nowoczesnym wymysłom” nakazywał mieszać żwir lub piasek z cementem ręcznie, a dopiero potem używać betoniarki. Koszta budowy do chwili poświęcenia, jak podaje Kalendarz Ewangelicki z roku 1965, wynosiły 240 000 zł, nie licząc darów w naturze, darmowych furmanek i bezpłatnej pracy. Dom Modlitwy zbudowany został wyłącznie z ofiar, jakie na ten cel złożyli dobrowolnie wiślańscy zborownicy. Było to kolejne świadectwo zaangażowania, ofiarności i przywiązania do kościoła malinczańskiej społeczności.

Jak podaje „Strażnica”, w uroczystości poświęcenia Domu Modlitwy wzięło udział około 3000 wiernych. Poświęcenia dokonał ks. bp. Karol Kotula w asyście ks. rektora Wiktora Niemczyka (profesora teologii ewangelickiej i rektora ChAT w Warszawie) oraz ks. prob. Andrzeja Wantuły i II proboszcza ks. Adolfa Fanka.

W przemówieniu proboszcz parafii wiślańskiej tak mówił o Domu Modlitwy w Malince: „Kościół w centrum będzie nadal matką, zaś Dom Modlitwy córką. Córka staje wobec wielkiego i świętego zadania. (...) Misję, którą mają spełniać wierni z Malinki i okolicy możemy ująć w słowach ap. Pawła, wypowiedzianych do ucznia Tymoteusza: Ale ty trwaj w tym, czegoś się nauczył i co ci powierzono” lub w słowach Apokalipsy „ – Trzymaj co masz, aby nikt nie wziął korony twojej”. To zadanie trwania w nauce apostolskiej i budowania na niej życia, spełniać winni zarówno starsi jak i młodsze pokolenie. Obyście wszyscy to zadanie uświadomili sobie tu dziś na nowo w ten uroczysty dzień.” Następnie w imieniu zborowników przemówił prezbiter Adam Madzia. Mówił o radości, jaka napełnia serca wiernych w dniu poświęcenia przybytku od dawna upragnionego, a wreszcie wybudowanego. Dziękował Bogu za błogosławieństwo i wysłuchanie modlitw oraz obiecywał w imieniu zboru trwać wiernie przy Nim, Jego Świętym Słowie i Kościele oraz pilnować drogi wiary ojców i przodków. W imieniu dzieci malinczańskich dziękowała rodzicom Zofia Sikora (córka Andrzeja Sikory, ofiarodawcy terenu pod budowę). „My wiemy – mówiła - że wy kochani rodzice, nie myśleliście tylko o sobie, gdyście ten Dom budowali, lecz myśleliście szczególnie o nas, o naszych potrzebach, o naszej przyszłości”. Uroczystość zakończył chór kościelny pod kierownictwem Anny Cieślar (z Blejchu) odśpiewaniem „Psalmu pochwalnego”.

W sobotę 6 października 1956 roku za zgodą Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w Wiśle zdjęto dzwon pochodzący z 1921 roku z wieży szkolnej i zawieszono go w kaplicy. Wieżę szkolną nakazano rozebrać, a powstały otwór pokryć na koszt mieszkańców Malinki. W obecności kierownika szkoły Ferdynanda Pustówki dzwon zdjęli i przewieźli do kaplicy Andrzej Sobol, Jan Cieślar, Jerzy Pilch i Józef Pilch.

Ołtarz i kazalnicę zaprojektował bezinteresownie artysta rzeźbiarz Artur Cieńciała, a bezpłatnie wykonał stolarz Adam Cieślar. W jego zakładzie wykonano również całą stolarkę budowlaną. Organy ofiarował Jerzy Szalbot.

Opiekę duszpasterską w Malince pełnili kolejno: ks.dr Andrzej Wantuła, Robert Fiszkal, Karol Samiec, Jan Lech Klima, Tadeusz Konik oraz Leszek Czyż.

Pierwszym kościelnym i gazdą zboru w Malince został Andrzej Sikora, a po nim – jego dwie córki: Marta Pilch; a następnie Zofia Szalbot. Kolejnymi kościelnymi byli Jan Cieślar, Tadeusz Pilch z Chomonciorki oraz pełniący wojskową służbę zastępczą: Jan Szalbot z Obłajskiej, Bogdan i Karol Madzia z Niedźwiedziej. Następnie funkcję kościelnego przez trzy lata pełnił Leszek Szalbot. Obecnie nie ma kościelnego zatrudnionego na etacie w parafii. Obowiązki gospodarza pełni Bronisław Pilch z Bajcarów.

W roku 1985 rozpoczęto budowę domu parafialnego, którą ukończono jesienią 1989 r. Od tego czasu kilkakrotnie przebudowywano i remontowano wnętrze kaplicy. Odnowiono elewację oraz pokrycie dachowe. Powiększono salę nabożeństw o dwie salki katechetyczne, wyremontowano salki na poddaszu, kancelarię, salkę pod domem zborowym. W 1997 roku zakupiono od p. Augustyn teren wokół domu parafialnego, na którym znajduje się obecnie parking. Rok później przeprowadzono w parafii poważne prace remontowe: odwodniono budynek kościoła, wybrukowano drogi dojazdowe i parking, wyremontowano instalacje wodne i gazowe oraz sanitariaty, oddano do użytku salkę na dole. W roku 2000 dobudowano toalety za plebanią, a w miejscu starych urządzono nową, przestronniejszą kancelarię. W ostatnich latach wymieniono także okna oraz zgodnie z wymogami bezpieczeństwa przeciwpożarowego wstawiono drugie drzwi do sali nabożeństw. W 2003r. dzięki sponsorom zakupiono nowe organy, oraz sprzęt nagłaśniający. W ubiegłym roku wyremontowano salki na poddaszu oraz powiększono kuchnię przy salce na dole.

Dnia 1 stycznia 1995 roku decyzją Konsystorza Kościoła Ewangelicko – Augsburskiego w RP została erygowana nowa Parafia Wisła Malinka. Administratorem mianowano dotychczasowego duszpasterza ks. Leszka Czyża, który w następnym roku, w pierwsze Święto Zesłania Ducha Świętego, został wybrany przez parafian na proboszcza. Wprowadzenia w urząd dokonał 21 września 1996 ks. bp. Jan Szarek.

Od czasu usamodzielnienia Parafia posiada również 14-osobową Radę Parafialną. Pierwszym Kuratorem Parafii był T. Marcin Byrtek, a od roku 1996 funkcję tę pełni Jan Pilch.

Nie tylko budynek Kościoła w Malince, zwanego niegdyś Domem Modlitwy, rozrasta się i pięknieje. Zbór malinczański z powagą podchodzi do nakazów Jezusa: parafianie chętnie angażują się w szereg służb, często będąc przykładem i zachęceniem dla współbraci z innych parafii.
Od samego początku aktywnie rozwijała się praca z dziećmi na Szkółkach Niedzielnych. Pierwsi „ciocie i wujkowie” ze szkółek nie tylko uczyli historii biblijnych oraz wersetów Pisma i pieśni. Dbali o dyscyplinę na Szkółkach, a na Gwiazdkę jako słodkie prezenty piekli kołacze. Przygotowania do zajęć szkółkowych prowadził początkowo co dwa tygodnie ks. Fiszkal, a następnie pp. Gawlasowie. Obecnie zajęcia szkółki niedzielnej odbywają się w czterech grupach wiekowych, a zaangażowane w ich prowadzenie jest ponad 20 osób, zarówno starszych, jak i spośród młodzieży.

Istnieje również chórek dziecięcy, który założyła Aleksandra Cieślar – Szalbot, następnie Edyta Cieślar, Paulina i Filip Król, a obecnie prowadzą Edyta Byrtek i Marta Marcol.
Chór kościelny istnieje nieprzerwanie od początku istnienia kaplicy w Malince. Dyrygentami kolejno byli: Ferdynand Pustówka, Anna Cieślar z Blejchu, Jerzy Szalbot, Marta Pilch, Andrzej Pilch oraz Aleksandra Cieślar – Szalbot, która przez kilka lat prowadziła również chór gospel, zrzeszający młodzież z wszystkich wiślańskich parafii.

Pierwszym organistą był wspomniany już dyrektor szkoły Ferdynand Pustówka, a następnie Paweł Śliwka z Istebnej, Jerzy Szalbot oraz ponad 30 lat Marta Pilch. Obecnie organistą jest Adam Pilch. Na nabożeństwach oprócz organisty pieśniami usługują również młodzi ludzie z licznie działających w Malince zespołów muzycznych.

Niezwykle ważną role odgrywają spotkania młodzieżowe. Początkowo organizowano je w Wiśle Centrum dla młodzieży pokonfirmacyjnej, a za czasów księdza proboszcza Karola Samca również w Malince. Młodzież uczęszczała też chętnie na godziny biblijne. Rozpoczęły się one w Malince w roku 1954, gdy bracia ewangeliści poprosili proboszcza Wantułę o pozwolenie na spotykanie się w domach na rozważanie Bożego Słowa. Pierwsze spotkania godzin biblijnych odbywały się w domu p. Szalbotów na Przedmieściu, a po wybudowaniu kaplicy również tam co dwa tygodnie. W latach 60-tych głód Słowa Bożego był tak duży, że spotykano się 2 a nawet 3 razy w tygodniu w domach prywatnych, a domy były zawsze pełne. Godziny biblijne odbywają się regularnie w każdy piątek aż do dziś, nie przerwano ich nawet w czasie stanu wojennego.

Pierwsze spotkania młodzieżowe w Malince datuje się na rok 1964. Prowadził je m.in. Jan Pilch z Suchego. Za przykładem młodzieży z Malinki w późniejszych latach zorganizowano również spotkania dla młodzieży w innych dolinach. Rozwój pracy młodzieżowej w Malince nastąpił od roku 1987, gdy odpowiedzialnym za ich prowadzenie został ks. Leszek Czyż. Liderami młodzieży byli kolejno: Otton Drozd, Andrzej Cieślar, Jurek Pilch, Krzysztof Cieślar, Bogdan Madzia, oraz Kuba Cieślar, Filip Król oraz Daniel Pilch wraz z liczną grupą młodzieży, która aktywnie włącza się w organizowanie spotkań. Obecnie odpowiedzialnym za spotkania młodzieżowe jest Paweł Cieślar. W spotkaniach młodzieżowych w Malince uczestniczy spora grupa młodzieży, nie tylko z naszej Parafii. W ramach „młodzieżówki” działają zespoły muzyczne i grupki wzrostu, organizowane są również letnie obozy językowe i wypoczynkowe na Mazurach oraz spotkania międzyparafialne. Członkowie Parafii aktywnie uczestniczą również w Tygodniu Ewangelizacyjnym w Dzięgielowie oraz w Festiwalu Życia w Wiśle.

W Parafii organizowane są również: Spotkania dla małżeństw, Spotkania dla kobiet, Spotkania dla mężczyzn, Spotkania modlitewne ( środowe). Parafia prowadzi również Punkt Diakonijny. Trzy razy w roku organizowane są Nabożeństwa z Komunią Świętą dla osób starszych i chorych, po których spotykają się na posiłku w Sali parafialnej. Koło kobiet prowadzi służbę odwiedzinową, a raz w roku -z okazji pamiątki złożenia - pieczenie kołaczy.

Niemalże od samego początku istnienia kaplicy w Malince dwa razy w roku (w okresie adwentu i pasji) organizowano również kilkudniowe ewangelizacje parafialne. Początkowo usługiwali na nich księża z okolicznych parafii, a od pewnego czasu Słowem Bożym służą zaproszeni ewangeliści z kraju i zza granicy. Czterokrotnie także organizowany był przekaz ewangelizacji satelitarnej Pro Christ(oraz dwukrotnie Jesus Hause dla młodzieży).

Parafia Wisła – Malinka ma również swoją stronę w Internecie.

Patrząc z perspektywy minionych 50 lat trudno nie zauważyć ogromu Bożych błogosławieństw. Bez Jego opieki i łaski niemożliwe byłoby nie tylko wybudowanie tego Domu, ale i utrzymanie go przez te wszystkie lata. A co ważniejsze – niemożliwy byłby wzrost społeczności wierzących. Kościelne ławki świeciłyby pustkami. Zapomniano by o „godzinkach”, być może zabrakłoby nawet spotkań młodzieżowych, jak dzieje się to w wielu kościołach w całym kraju. Jednak jest inaczej: w nabożeństwach uczestniczy coraz więcej ludzi, nie tylko z Malinki, ale i okolicznych miast. Od roku 2006 nabożeństwa transmitowane są również w Internecie, których słuchają wierni zarówno w Polsce jak i na całym świecie.

Ludzie prawie codziennie gromadzą się w Kościele w Malince na różnych spotkaniach i próbach, by wielbić Boga pieśniami i modlitwą. Dla wielu osób zbór w Malince jest zachęceniem i świadectwem tego, że Kościół również w dzisiejszych niełatwych czasach może „trwać w tym, co mu powierzono”. Przez wszystkie lata społeczność malinczańska wypełniała to zadanie, powierzone jej od początku przez zwierzchników kościoła i przez samego Boga: trwania przy Bogu, modlitwy i dziękczynienia, będąc świadectwem wierności Bożemu Słowu wobec świata.

Opracowanie: Edyta Soluch –Cieślar
Współpraca: Jan S. Cieślar, Lidia Czyż, Jan Pilch.
Wykorzystano: fragmenty książki B. Schirmeisena Coś niecoś o dolinie Wisła Malinka, Kalendarza Ewangelickiego z 1956r., Strażnicy Ewangelicznej z 1958r. oraz wspomnienia Braci -Ewangelistów.